Her yanımız cam kırıkları dolu
Öğrendik kalmayı ve hatta gitmeyi

Bu son firarımız senle
Bir daha aşk ile vuslata dair
Yeşil gözlerden filizlenen umutlar

Ben on ikinci kadının
Hayat ırmağının son perdesi
Çok yıllar araladım takvimlerden
Düştüm kalktım ama hep aradım
Hacer gibi İsmaili bir arayıştı benimkisi
İçim yalnızlık dolu kuraklık iken
On ikinci pınar oldum busene ram oldum

Fermanı yazmışlar asmışlar
Hastalara ne bir el, ne bir merhamet
Ölsünlermiş
Öylece terk etmişler beyt’ül aşkın diyarında

Her yanımız cam kırıkları dolu
Öğrendik kalmayı ve hatta gitmeyi

Vicdansızlar elleri cepte keyfince
Poz verme derecesinde
Bir kalbi ikiye bölmekte ustalıkla
Nasıl bir on ikiye hizmet etmekte bencillikle
Kozlar güçlünün elinde gürz gibi okkalıca inmekte yüreklerimize

Umudunu yitirdiğin gün ölürsün..
Biz bugün cesediz belki
Ama gün gelir
On ikinci damar can suyunu içer kana kana
Aşk-ı nüma olur

K.YÜKSEL