''Belki bir gün
Belki,
Benden kalan bir kitaba uzanır ellerin
Ruhumdan dökülen her satırı okşar yeşil gözlerin''

Şiir çok güzel yazılmış, değil mi?
Ne güzel bir cümle...
Belki satırlarımı okursun zamanın bir yerinde...
Aslında çok acı bir söz bu...
Ayrılığın yürek yakan feryadı bu aslında.
Yüreğime düşen acıları, belki bir gün öğrenirsin....

Etkileyici bir giriş şiire...
Düşündürücü bir sunum...
Öyle bir çırpıda okunup geçilecek gibi değil...
Düşünülmesi, hissedilmesi, yaşanması gerekiyor belki...

''Koynumuzda koca gerçekler büyürken
Biz hep sevgiye taptık''

Aşkın gözü kördür derler ya,
işte burada da onun resmi çiziliyor...

Nedense,
hayatın realiteleri,
hep gölgesinde kalıyor sevdaların.
Gerçekler,
kaybedişlerden sonra seriliyor gözlerimiz önüne...

Ve,
sevdanın sıcaklığında geçen güzel günler...
Zamanın akıp gitmesi şuursuzca,
güneşin doğmaması,
yıldızların sönmemesi...
hayatın, rüya güzelliğinde yaşanması...

''
Tanrı’nın dilinde bestelenmiş aşkla
Uğrak zamanlarım olurdu gözlerine
Kıyılarında kutsal çıplaklıklarım
İlk defa sesimden geçtiğinde
Yalın hikâyeler bırakmıştın örsüme''

Ardından kaçınılmaz son.
Kaçışı olmayan zalim ölüm...
Katledilmesi bir yüce aşkın...
Hüzünler...
Yalnızlıklar...
Göz yaşları...
İsyanlar...
Yetim şiirler...
Boynu bükük kelimeler...

Ve,
şairin hazin finali...
Kaçınılamayan son...

''Yüzleşmekten korktuğum yalanların başkaldırısında
Ölümbâz sevişmeler yırtıyordu teni
Günahkâr dörtlükler yazılıyordu parmaklarımın kıvraklığında
Acıya soyunmuş kağıtlar
Ve infazında tüm sözlerin
Ahh!
Ah! Biliyordum
Öldürecekler bende ki seni


Avuçlarım avuçlarında sıcacıktı
Oysa, henüz bilmiyorlar ayrılığı
Hani! Eylül’de bitmezdi aşklar
Solgun çehremden akıyor, gülüşüm gülüşüne
Masumdum
Taçlanmadan hiçbir yaprak
Gitmeyeceğim..


Boynuma urgan, yeşile düşmüş bakışın
Kirpiklerin sineme ok
Tesellisi yok, yüzümün sınırlarının
Şimdi, bir kaçağı andırıyor gamzen
Dudakların suçlu
Sevişiyor kederle aşk
Sığınaklarımda yalnızım''


Güzel bir şiir,
güçlü bir kalem.

Bu güne kadar nerelerdeydik?