Sen dar sokaklarda, gözlerinde korku ile dolaşan,
Gecenin karanlığına bürünüp gizlenen,
Satılmış bir vücudun, ağırlığında ezilen,
Ucuz bir fahişe olmayı, sen, özünmü seçtin?

Yoksa dediğin gibi, hayat mı zordu?
Sebep olarak, başka bahane bulamadın mı?
Yenmek mümkün değil miydi deli şehvetini?
Bence sen, isdesen koruyabilirdin iffetini.

Sen dedin bana, imkanım yoktu mecburdum,
Aç ve sussuz gecelerde soğuktan donuyordum,
Hayatla dövüşmekten artık ben yoruldum,
Dedin ben, işte bunun için fahişe oldum.

Benim sözlerimden inciyib yaman ağlıyorsun
Ama yinede sen, zalim, hayattı deyip,
Seni ezen nefsinin tarafını yine tutuyorsun,
Kendinde biliyorsun vicdan azabı ile yaşlanıyor.

Senin hergün yanına gelenler, değersiz insanlar,
Kalplerinde Allah sevgisi, korkusu taşımayanlar,
Onlar bir anlık zevk için ahiretini satarlar,
Kadınlara sadece değersiz eşya gibi bakarlar.

Seyyahın gözyaşları kalemine mürekkep oldu,
Kendini aldı başka insanların yerine koydu,
Dille değil, tüm sorularını gözleriyle sordu,
Çünkü kalbini inciden, genç fahişeler çoktu.

Gürcistan ve Rusya toplumu için yazdım