Önce ismi vardı bu şiirin
Önce hisleri vardı gökyüzümün mavisinde
Sonra acısı vardı kalbimde
Ellerinde hikayesi vardı solgun aşkımın


Silinmeyen tazecik bir çiçek
Kurutulmamış anılar vardı defterlerimde
Hiç çıkmayan o kokuydu yapraklarımı titreten
Dinmeyen rüzgar gibi gecelerimde


Bir ışık vardı parlıyordu saçlarımda
Yağmurlar kadar ıslaktı ayaklarım
Ayaklarımın altında nehirler vardı
Altından nehirler akan cennetlere benzeyen
Anneydim çünkü ben
Ve yüreğimde bunun soylu ve asi duruşu vardı


Ayakta kalmıştım hayat yolculuğumda
Oturacağım anı beklemenin yorgunluğu ile umuda bakarken
Sahipsiz türküler geçiyordu aklımdan
Sahipsiz aşklar dokunuyordu kalbime
Ve anlıyordum kimsenin beni ben gibi sevemeyeceğini
Ve aşkın bir kelebek rüyası olduğunu idrak ediyordum



Kelebek rüyası kısaydı çünkü
Kelebek ömrünün en kısa anıydı ve bir defaya mahsustu
Kelebek rüyası gibi aşklarım vardı benim
Bir günde hayal kırıklıklarıyla oynarken bulurdum kendimi
Annem ellerime vururdu kızarak
Ben kızımın saçlarını okşardım ağlayarak
Çünkü kızımdan az büyüktüm bende
Yoktu aramızda çok fazla bir sene



Üzülürdüm yokluklarımın baş ucunda beklerken
Kelebek rüyalarında yaşardım mutluluklarımı
Sular ayaklarımdan
Ateşler kalbimden geçerken
Sevgilisi olurdum rüyamdaki kelebeğin
Kelebek rüyasında aşk yaşardım kısacık
Sonra uyanıp anne olurdum yeniden
Oynardım kızımın kıvırcık saçlarıyla
Omuz silkerdim hayata
Umut tutmaya giderdim denizlerimden
Kumbaramda biriktirdiklerimden...