5
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
1096
Okunma
Hangi mahrem gecelerin yüzüne gömüldü katran karası gözlerin
Kaç sevda can verdi sarmaşığına dolanmış yalanlarının ayak altında .
Terk-i diyar tene susayan buğday tenin
Hangi sabahın ilk ışıklarını uyandırdı
Bilinmez.....
Ben se;
Umutsuz!...
Sensiz !...
Bensiz!...
Bir deli gönül.
Ne zaman yağmur damlası düşse avuçlarıma
Sabaha düşler bıraktırırdı .
Sesim yırtar karanlığın yüzünü de
Bir ben duyardım
Bir de mahalledeki bozacı.
Uyan deli gönül
Bedenime rehin bıraktığın tabularımı
Unut !
Yok et!
Yık!
Vazgeç!
Uyan.......
İşte o an
Bu akşam.
Nursel ÖZMEN-2006