Kışın cellat soğuğundan paçayı yırttık yine,
Bir sabah gördük, güzeldi
Ardından deli çığlık!
Koştuk koştuk her birimiz pencereye yığıldık
Gök camından meraklı teyze güldü gözlerimize
Müjdemi isterim dedi ve düşüyor ilk cemre...

Herkes ağzını eğdi, camdan içeri gitti
Benim gözlerim gökte, gözden kayboldu teyze
Ellerimi uzattım baharın müjdesine
Ellerimden öpüverdi usulcacık bir cemre...

Ellerime cemre düştü, yüreğime yıldırım!
Avuçlarımdaki aynada senin yüzün belirdi
Hemen o anda sevdim, gözlerinde ısındım
Kızardı yanaklarım, bahar müjdesi gibi...

-Müjdeyi verip gitmek sana hiç yakışmadı
Avuçlarımdan yüreğime değmeseydin o vakit...


İster yerden gelsin sana
İster gökten misafir
O bahar idrak ettik
Her aşk hep gidicidir.
Cemre düştü, bahar geçti, Kışa hazırlıktayız
Ben göklerin camlarına diktim bakışlarımı
Gönlüm sakat, dilenci gibi açtım avuçlarımı
Yine açılsa pencere
Teyze çıksa bağırsa
Sen düşsen ellerime, beni öldüren cemre!
Ve kaybolmasa yüzün karanlık ormanlarda...

Sen bahar müjdesiydin, o geldi sen yoksun
Bahar gitti, yaz gidiyor, kış müjdesi olup gel!
Karlar yağsın üstümüze, kardan aşık olalım...
Hangi kendini bilmez, aşka ermemiş demiş
Kışın gök camlarından cemreler düşmez diye...

Sen ölüm için dahi müjde olabilirsin!
Avuçlarıma göklerden düşebilirsin cemre...