Kirletmiş güneşin yüzünü, viran şehrin çocuk maskeli insanları...
Bulutlar parmak uçlarıyla yıkıyor geceyi,
Yüreğimin kuytularına sızıyor geceden arta kalan damlalar.
Pencereme dokunduruyor bulutlar parmak uçlarını...
Birbirine karışıyor damlalar yüreğimin kuytularında, can veriyor çoraklaşmış süveyda kıyılarına.
Ve özlemin sığmıyor içime,
Hüznün kirlettiği yüzüme gözlerim dokunduruyor parmak uçlarını, korkak bir o kadar da acımasız...
Zaman da bir kenara bırakmış merhametini...
Bulutlar avuç içlerinde zaferlerini taşıyorlar pencereme.
Gözlerim avuç içlerine aksini almış suretinin, gölgeliyor bulutların zaferini...
Sonra...
Sonra sen doğuyorsun viran şehrin ıslak sabahına, güneşin dallarına asıyorum ıslak hüzünlerimi...
Susuyorum ardından, boğazımda düğümlenene kadar viran şehrin yolları...
Uzun uzun susuyorum...
Bitecek diyorum yollar, yürek aşırı olmayacak hiç bir diyar...
Kuruyacak hüzünlerim ve ben senin doğmadığın bir sabahın sandığına kilitleyeceğim hepsini....
Güneşin dalları adını daha çok anacak viran şehrin sabahlarına.
Ve ben daha çok susacağım...
-HZL-