Tuz buz olmuş hayaller üzerinde,
Düşe kalka ilerlemeye çalışan
Paramparça yürekler
Öğretmeye çalışır ya
hayal kurmayı...

Hayatın tek perdelik draması tam da orada başlar.

Birileri yüzündendir,
Birileri sayesinde,
Birileriyle ya da
O birileri yokken...
Ama isimleri mutlaka geçer o birilerinin.
Birisi tam merkezindedir hayatının,
Birisi kanayan avuç içlerine atmıştır imzasını,
Bir diğeri bir şeyler çalmıştır senden,
Birisi çok şeyler eklemiştir.
Sanki
Bütün senaryo onlara aittir,
Beğenmese birisi yırtıp atsa senaryoyu
Yahut kestik diye bir ses duyulsa
Duracaktır sanki her şey ve zaman

Başka bir senaryoya açılacak sonra perde,

Dublörsüz oynadığımız senaryoların
Acımasız izleri kalacak hep
Yarınlarımıza…
Sayfalarımıza…
Hayatımıza…

Güvenle sarılmak istesek birilerine bir vakit
Yok oluverecekler birden,
Hayallerimizi anlatmaya kalksak
Çalıverecek bir diğeri...
Güveniyorum sana desem güvenme diyememekten lal olacak dilleri...

Uyanmaktan korkacağız sonra,
Bir diğer senaryodan kaçarcasına uzaklaşacağız...
Korkudan titreyen
Hastalıklı bir karakter gibi savrulacağız
Oradan oraya…

Öyle ki ;
Güven müjdeleyen küçük bir teselli ete kemiğe bürünse,
Eğilse kulağımıza,
Tını kazanmış bir fısıltı oluverse...

Yüreğimize serptiği bir avuç su için,
Yıllarca sarılacağız ona,
Duyulmuş minnetlerin en samimisiyle...