Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
Gülüşünden konuştuk, Gözlerinden dertleştik, Saçının kokusundan içtik kadeh kadeh Karşı karşıya, İstanbul ve ben... Bir garip sofraydı bilsen... Ben, eskilerden söz ettim, O yokluğundan yandı; İstanbul, dün yine hep seni andı...
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir.
Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
İSTANBUL, DÜN YİNE HEP SENİ ANDI şiirine yorum yap
Okuduğunuz şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?
İSTANBUL, DÜN YİNE HEP SENİ ANDI şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.
sizi okumak hoş bir duygu bırakıyor geride...