bilir kendini akılda us fazlası
özünde, duyguda renk körü
karalar, karalama defterlerinde
canımın içi gökkuşaklarını…

çarpık yapılaştırma elleri
mantıksız yerleştirmeleri
gözlere kurduğu baraj kapakları açılsa bir
sular altında kalır antik/ ati zamanları
medeniyetin baş mimarı…

tetiğinde sevgi katli
kendine merhametli, insani
karnından burnuna değin yalan dolu
büyülü aynasında doğruluk timsali…

kurulmuş plak misali
söyler, çalar hep aynı şarkıyı
yüzüne vursa da “palavra palavra palavra” nağmeleri
hiç durmaz, söndürür insanın içindeki ışığı
sözlerinde toplu duygu/ruh kıyımları…

gözbebeklerinde oyma taş heykelleri
öyle görür yüce gönlüyle insanları
sorsan sevgi ve iyilik abidesi
gözleri önce kör edip
sonra kendini Yüce olarak sunan
aslında bildiğin
tam bir oyunbazdır kendisi...

( Dilek KARSLIOĞLU )