Bana şimdi mevsimi sorma
Ben adını soruyor muyum?
Ey yar..! aşk ile maşuka
Bu bozuk kafamla
Derviş yanımdan vuruyor muyum?

Görmeyen birine tarif etmek zordur baharı hocam, bilmez gülün rengini,ağacın görkemini,kuşun kanadını çekiştiren rüzgarı...yaşlı ve kör bir adamın 'dünya bir pencere kızım ben bakmadan geçip gittim siz bakıp geçiyorsunuz'deyişi geldi aklıma...ne güzel bir giriş şiire sorulmaz bir köre dünya yada bir şaire gönül yarası...

Çeliğin canını çıkarta çıkarta
Aldı hevesini gece kuşlarından
Annesini kalabalıklarda yitirmiş
Çocuk telaşıyla gecikmekte artık şiir
Valizimde bir kırık saat zaman
Valizimde anlamsız kelimeler
Sabaha ve güneşe direnmekte
İçimdeki sahipsiz militan

pimi çekildimi şiirin geriye kalan harabenin fotoğrafı basına yansımaz başka bir şiirde rastlarsınız ancak o fotoğrafa .şahan çoker şiirleride öyledir.Her şiir bi öncekinin fotoğrafıdır.o sahipsiz militan şiir şiir gezer havaya uçurur ne varsa.Bir tek masum çocuklar vardır sağ kalan...

Geç öğrendim kimliksizim
Devlete ruhsatsız
Kendimden büyükmüş gölgem
Gölgemi sevmiş insanlar
Gölgemi sevmiş kızlar bohçasız
Babam saklamış benden
Boşaymış bu delikanlılık
Dağın altında bir karınca yuvasıymışız
Çoktan aşk ile devrilmiş
Kendimizi devrimci saymışız


Devirdiklerimiz devrilene kadar gelir arkamızdan. Kimse bilmez içine düşmeden kör kuyuların derinliğini.Maharet o kuyuya atlamak değil tekrar çıkamayacağını bile bile buna razı olmakta.kocaman gövdeli adamların peşinden koşan küçücük kızlar var şair ruhları ayakaltında.Gölgesiz olmak 'yok' olmaktır ve 'yok'lardan bir 'var' çıkar demişti şairin biri.Babanız saklamış ama delikanlılık karıncayı incitmemek değil belkide karınca yuvalarında yaşamakmış...

Şimdi istediğim sadece
Duru bir suyu öpmek
Bir bardak çay kadar huzur
Kışkırtılmış trajik pembelerle
Sabah ezanında gül’deki buhur
Nafile içimdeki hançeri sökmeye yeltenmem
Kalkıp abdest almalıyım
Bırak tren ve yol sensiz eskisin
Ben bir deprem yeriyim
İçimde bir sürü sanık
Bu salı, bu çılgın nehirde
Denize götürmeliyim

Duru bir suyu öpmek kendini öpmek gibidir şair en çok kendi yaralarını tanır insan ve en çok kendi omzunda hıçkıra hıçkıra ağlar.bir bardak çaya bir ömrü katarda yine de tat alamaz o içtiği çaydan...adamın biri 'umutsuz olmak efsane olmaktır' demişti basit bir film repliğinde…kalkıp abdest almalı ezan sesiyle secdeye emanet etmeli içimizdeki yıkılan şehirleri…umudu denize mayalayıp sonra beklemeli hayatın bizi sevmesini…

Ah..! gönlümün kapısını
Tekme tokat kırıp giren
Gidişin bu kadar sessiz mi olacaktı
Derdest edip akasyaları
Dudağımda sadece bir şarkımı kalacaktı
Çarpınca suratıma hırpalanmış
Yüzünden düşürdüğün gülücük
Hayal meyal penceremde
Ta ka da ta ka da ta ka da
Yıkılırken sabah üstüme
Hasrete giden bu vuslatsız trende

Gidişler yutar bütün şiirleri…tıpkı sessizliğin bütün sesleri yuttuğu gibi…ondandır dünyanın küçük gelişi, her seferinde kendine çarpışın,çırpınışın…şarkıları bile bulamazsın bıraktığın yerde…ahh o ayrılığa giden trenler suçu hepsi…yıkılırken zaman üstüne sen bir türlü ölemezsin defalarca yaşarsın o trenin üstünden geçişini…

Şahan çoker şiirleri bir yolculuktur, bazen aşka,bazen kimsesizliğe,bazen isyana ve çoğu zaman hüzne… bir filmin gişeleri alt üst eden final sahnesi gibidir bazı cümleleri donup kalırsın ve aklınıza bile gelmez ayakta alkışlamak….

tebrikler değerli hocam, kalemini imrenerek okuduğum sevgili şairim…şiir size çok şey borçlu…



EzHeR tarafından 5/21/2013 3:34:09 PM zamanında düzenlenmiştir.