Üzülmeyecek kadar vazgececegim senden. Ağlamayacak kadar..Dönmeyeceğine kendimi inandırarak..Sukut hakim olacak ruhuma. Ne bir şikayet duyacaksın , ne bir atarlı söz..Ne seni sevmediğimi söyleyip başkasıyla zaman geçireceğim inat olsun diye. Ne de seni üzecek bir davranışta bulunacağım..Benim için öyle değerlisin ki, özel..Canımı yaksanda ,canını yakmayacağım senin..

Dönmeyeceğine inandıracağım kalbimi..
Ama hep bekleyeceğim.
Sessizce,
Kandıracağım kalbimi sen gelinceye dek..
Sonuna kadar kullanacağım seni sevme hakkımı.
Sen, beni üzme hakkını kullandığın gibi,
Bende seni seveceğim gönlüm yettiğince..

Canım yanacak bazen..Hep yanıyor zaten ,özlediğimde..sana “özledim” diyemediğim için..Seviyorum diye haykıramadığım için..Sen başkasını sevdiğin için.. Bana değersiz davrandığın için..Hep yanacak ,Ama susacağım. Elbet bitecek diyeceğim ,sabır!..


Yorulsamda seni beklemekten..,
Vazgeçmeyeceğim.
Seni kalbimde saklayacağım ve kimse bilmeyecek..
Sen bile..
Seni sensiz sevip..
Sensiz yaşayıp, Senin haberin olmadan öldüreceğim içimde..


Öyle bir kalacağım ki sen gittim sanacaksın. Unuttu ,Artık beni sevmiyor diyeceksin.. Öyle inandıracağım ki seni buna ,beni tekrar isteyeceksin..Cinayet zanlısının olay yerine tekrar geldiği gibi..
Oysa seni ne kadar sevdiğimi bilsen..Bunların hiçbirini yaşamazdık belki de. Yada daha çok kırardın beni ,acımadan.


Zamanla senden vazgeçeceğim inan..
Hangi çocuk ,ona verilen şekerlere kanmadı ki..
Bende kanacağım bir gün!
Ve sende o zaman anlayacaksın..
Kaybettiğin şeyin değerini!..