Bir bahar yaşattın sen bu yıl bana;
İlk cemre, gözlerin düştü gözlerime,
Sonra sevdân yüreğime
Ve sonra sen kollarıma,
Son cemrem!
İhtiyar gönlümde taze sürgünler,
Gecelerime yıldızlar doluştu,
Dört mevsimi güz geçen yıllardan bu yana
İlk kez baharı yaşattın bu yıl bana...

Sonra, elinin sıcaklığı yazı getirdi.
Önce ellerime geldi yaz, ellerinden,
Sonra öyle bir ısındı ki yüreğim;
Lâleler, güller, yaseminler
Tüm çiçekler renk renk açıverdi gönül bahçemde...
Gün oldu, çocuklar gibi uzandık çimenlere,
Gençler gibi ağaç diplerinde romantik şiirler okuduk,
Park kanepelerinde dallar arasından mehtabı seyrettik,
Dudakların, her değdiğimde ayrı bir tat verdi;
Ne güzel günlerdi...

Tek düşmanı zamandı sevdâmızın, bilirdim,
Nasıl korkardım bitiş zamanı gelecek diye,
Gücüm yetse
Dünyadaki tüm saatlerin akreplerini tutar, yürütmezdim.
Ne var ki, çaresi yoktu;
Ne sigaradan öldüm ne kalpten
Beni o saat akrepleri soktu...

Ve durmadı zaman,
Öyle bir zâlim hazan geldi,
Ayrılık rüzgârları
Bakır rengi yaprakları tokat gibi çarparken yüzümüze
Güz yağmurları sağnak sağnak boşandı sevdâ ateşimize...

Son cemremin kollarıma düştüğü bir yer vardı
Gerçek dünyanın dışında olduğumuz,
O papatyalı, gelincikli günlerde...
Şimdi yoksun, güneş yerine hüzün doğuyor her seherde;
Ve dilimden düşmüyor bir şarkı;

’Gönlümle oturdum da hüzünlendim o yerde
Sen nerdesin ey sevgili, yaz günleri nerde? ’...

Ünal Beşkese