Özgürlüğe çırptığım kanatlar sevgidendi
Sevdikçe özgürleşiyordu
Özgürleştikçe seviyordu
Hayalleri vardı, bir o kadarda korkuları
Korkuları kadar hayalleri,
Hayalleri kadar korkuları vardı
Bilmediği için korkuyordu.
Korktuğu için azalıyordu sevgisinin coşkusu
Sevgisi azaldıkça kanatlarını çırpışı da azalıyordu
Özgürlüğü de yok oluyor bitiyordu
Özgürlüğe çırptığı kanatları sevgidendi
Sevdikçe özgürleşiyordu.
Sevgiyse güçlenmekti, meydan okumaktı
Kazanan sevgiydi. O da meydan okuyordu;
Yüreğinde özlemle çırptı kanatlarını
Özlemi arttıkça daha da çırptı.
Daha da çırptı, Daha da…
Sevdikçe güçleniyordu
Sevdikçe kazanıyordu
Neden bu kadar özlem duyuyordu ki?
Özlemi kimeydi? Değermiydi…
Korktuğu için azalıyordu sevgisinin coşkusu
Sevgisi azaldıkça kanatlarını çırpışı da azalıyordu
Kaybetmeyi bile seviyordu;
Çünkü kayıplar, yeni keşiflerdi onun için
Özgürlüğü de yok oluyor bitiyordu
İçinden sadece susmak geliyordu
Söz bitti artık, konuşamıyordu
Kanatları olmayan bir kartal gibi
Uçmak istiyor, ama uçamıyordu
Kuş olsam nereye uçardım diye düşündü
Uzaklara, daha da uzaklara, daha da…
Hayatının kontrolünü eline aldıkça
Kanatlarının sesi daha çok çıkıyordu
Kontrol edemediği şeyler için tasalanmıyordu
Rüzgârın estiği yöne gidiyordu o tasasızca
İstediğim gibi, istediğim yöne çırparım onları
’Benim’ diyordu, ’bu hayat benim. Bu kanatlar benim.
Denize doğru çevirmişti yönünü, o sonsuz ufka,
Çünkü özgürlüğe çırptığı kanatları sevgidendi,