Ne anamız kaldı, ne bir babamız,
Kalmadı kimsemiz, yalan dünyada,
Geçti günlerimiz türlü oyunla,
Kılmadı vefayı şu yalan dünya.

Cefası bitmiyor, sefası nerede?
Var mı memnun olan, söyle nerede?
Kimi aç, kimi de sürünür yerde,
Kılmadı vefayı şu yalan dünya.

Gece gündüz koşsan, peşinden gitsen,
Ayrılmayıp her gün izinden gitsen,
Gölgesi olsan da ardında gezsen,
Kılmadı vefayı şu yalan dünya.

Dünya işlerini koydum yoluna,
Evden uzak kaldım ekmek uğruna,
Kuru soğan yedim, çıktım yoluma,
Kılmadı vefayı şu yalan dünya.

Dünyada yalanmış, insan da yalan,
Dünya büyük handır, dolup boşalan,
Sen de biraz gezip eyle oyalan,
Kılmadı vefayı şu yalan dünya.

Dünya fânidir, ahiret baki,
Gelenler gidiyor, konaktır sanki,
Mezarda pişmanlık çeker her kişi,
Kılmadı vefayı şu yalan dünya.

Malına güvenme, kalmaz elinde,
Şöhretin de kalmaz ölüm gününde,
Yalnız amel kalır kabir evinde,
Kılmadı vefayı şu yalan dünya.

Bir gün göçeceğiz biz de bu handan,
Ne mal götürürüz, ne de bu candan,
Rabbim kurtarsın bizi bu dünyadan,
Kılmadı vefayı şu yalan dünya.



04.05.2013//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ