ah! karanfil
içine nil kaçmış deniz gibiyim
ince bir sızının rehaveti damarlarımda
aygın baygın salınıyorum sert rüzgârların iniltisinde
tüm martılarım çöplüğe atılmış sanki
çığlıklar çığlığa karşı savaş içinde
kulak çeperlerimde gelincik kızılı
yanıyorum be karanfil...


şimdi “ annem gelse” diyor
aklımda azalan melekelerden biri-
de demekle istemekle olsa keşke
nasıl takvimden tersine yaprak düşmezse
gidenler de geri gelmez karanfil


anlayacağın “ annemden medet umma”
ateş benim sen külsün
ben için için tutuşup, alev alev yandıkça
sen küllerini savuracaksın ki köz olayım, toz olayım
nârım yakmasın çayır çimeni...


bulutsuz gökten taş yağar –mı
yağar be!...yağar karanfil
yemin billâh olsun ki yağar...
kurak toprağın üstüne gülle gibi düşer
düşer de bakırdan kevgire döner dünya


bak bana tepesine taş düşmüş dam gibiyim
oluklarımdan kan içiyor sırça serçeler
toprağa düşen her damla akrep çıyan yılan...
nereye bassam neye dokunsam hainlik fışkırıyor
ağulu fıçıda yıkanan güllere benziyor yapraklarım
çürümüş, eprimiş...


böyle posası çıkmış hayatın içine tüküreyim-
de neye yarar...işe yarar mı isyan


“topraktan öte yol yok” karanfil
karnımızı geniş tutalım hem öyle geniş olsun ki
tüm kötülükleri savaşları topları tüfekleri tankları hainlikleri...
hinoğluhinleri yeryüzünden silelim...
silelim mi?


varsın yok etsin bu eza- çok da tın-dı
şöyle çocuklara anlı şanlı yollar açalım
orman neşesinde,panayır çılgınlığında mavi bir dünya
uçurtmalar olsun! sarılı- kırmızılı kuyrukları beyaz
meydanlarda dönme dolaplar atlı karıncalar....
pembe pamuk şekerler, kediler de köpekler de olsun
olsun be! karanfil


gökyüzüne ulaşan salıncaklar
ay-da olsun yıldızlar da... kelebekler ve peri masalları...
hem masalsız hem çocuksuz dünya hiç çekilir mi?


unutmayalım
eninde sonunda kötülük iyiliğin önünde diz çöker


öyleyse
umuda barışa bizlerden selam-
selam olsun karanfil...












ayşe uçar
28-04-2013