Belh şehrinde sultan İbrahim Edhem,
Beş vakit camide kılardı her dem,
Fakire yardımda bulunurdu hem,
Halk onu severdi gönülden her dem.

Bir gece sarayın çatısı çöktü,
Muhafızlar hemen seslere koştu,
İri bir adamı yakalayıp tuttu,
“Ne ararsın burada?” diye sordular.

“Deve arıyorum, buraya çıkmışım,
Sarayın damına belki ulaşmışım,
Gezerken saraya yolu şaşırmışım,
Devemi ararım, sultanım,” dedi.

Sultan dedi: “Deli misin, ne dersin?
Hiç deve damlarda gezer mi dersin?
Böyle bir aramayı nasıl edersin?
Bu sözün altında hikmet var,” dedi.

Adam dedi: “Ey sultan, sen de bilirsin,
Bu dünya içinde cennet mi beklersin?
Sarayda rahatça yaşayıp durursun,
Dama deve arar gibi yaşarsın.”

İbrahim Edhem’i aldı düşünce,
Uyku haram oldu bütün bir gece,
Sabah kırk askerle çıktı erkence,
Uzak bir sefere çıktı o gece.

Ormanlara vardılar uzun yolda,
Kırk muhafız kaldı sultanın yolda,
Tek başına yürüdü ıssız ormanda,
Kuşların sesini duydu o anda.

Kuşların sesiyle zikre daldı gönül,
Dünyanın sevgisi söndü o gönülde,
Rabb’ine bağlandı sultan gönülden,
Kalbine nur doldu, açıldı gönül.

Azığı tükenip dereye vardı,
Bir kartal ekmeği kapıp da kaçtı,
Peşinden koşarken tepeye çıktı,
Bir adam gördü ki bağlı yatardı.

Adam dedi: “Tüccarım, yolum kesildi,
Eşkıyalar geldi, malım da alındı,
Beni bağlayıp da buraya bıraktı,
Yırtıcı hayvana yem olmak için.”

İbrahim şaşırdı, baktı adama,
“Kim yardım etti?” diye sordu ona,
Adam dedi: “Rabbim yetişti bana,
Kartalla ekmekti gelen yanıma.”

İbrahim düşündü, titredi canı,
Anladı Rabb’inin büyük ihsanını,
Dünyanın sultanı olmak ne yani?
Kul olmak istedi yalnız Allah’a.

Tahtını, tacını ardında bıraktı,
Dünyanın sevgisini kalbinden attı,
Gönlünü Rabb’ine bütünüyle kattı,
İbrahim Edhem Hak yoluna vardı.



22.04.2013//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ