Yanıyor çaydanlık
su buharda
en az üç şiir atmışsındır da demliğe hani
tavşanın kanıymış yok canım daha neler

şiirin böyle çıkar demi hafa/kan/ıyor
akşam sabah filizlenmiş hüzünden
bir poşet sıcak suya

canı çıkmışsa defnet gitsin

gönül toprağı neşede
kabartmış köstebekler
sen delisin dedim de inanamadın

bak yine kırmızı yandı etrafına bakınaraktan
yüzünden bir saniyenin
kurtulamadın infazdan
tersinden mi kalktın a mübarek

istemez cam bardak kaldıysa kırılmadıklarından
porselen fincan

olsun sıcak tüte dumanı
biraz simit susamı az
da hellim
kızart şiiri de öyle getir
gider çayla
bir kaç dakika arayla

tazele
yağmur yağarakdan
uçururken fırtına
güçlü bas ayaklarını toprağa
da uçma

ararsan ben kendimdeyim bi süre
en az üç vakte kadar bul beni
geldiğinde yoksam
bil ki olmuşum
seni bekleyerekten deli
değil
de

belki
olsa olsa şair olurum
yazarım en az bin metrelik bir şiir
çal kapımı sessizce içeri gir
anahtarın açmıyorsa komşu teyzeye soruver bir
sonra şiir budamaya gidicem
budama ve aşı vaktidir
sanırım
aşk yeşerip
ay buluttan çıkarsa
yağarsa kırmızı kar
susarsa Martılar İstanbul’da

kendimden çıkınca köşede bekle
ben şişenin içindeki cin/im

Yüksel Nimet Apel

16/Mart/2013/Cumartesi/Ankara