Kuşluk vaktı nefsini dövüyordu adam

kar çiçekleri üşüyordu avuçlarında

kan çiçekleri kızıllığındaydı cehresi

bakışları tarıyordu şafağı tahammülsüzlük açlığa

tokluğa kürdan sallıyordu sazlık hoyratça


bir vurgun yiyordu gayyipten

keklik saltosu acı çığlığıyla kesiliyordu sesi

bir damla kan düşüyordu şakağına

çırpınış düşüyordu odağına


arını tımarlıyordu poyraz keyifsizce

günah yanlarında iblisin sol eli pençe

takatsiz bakışlarında mecal yok dirence


yükseliyordu ruhu arşa

taşımıyordu ağırlığını bedeni

düşüyordu bir boşluğa

dağılıyordu parelere

bölünüyordu zerrelere

edepsizce sırıtış küstahlığı

bedeni düşüyordu

son cemre toprağa


acı yanlarını harmanlıyorken yılan çıyan

bir kırıntısını arıyordu arın karınca

kılı kırk yararak kararınca

kışlık niyetine azık



arsızlığınla övünüyordu

kıs,kıs gülüyordu

boşa geçen zaman

arsızlığından...


Can Cezayir Aydemir