başka suretlerde kendini görmekten
korktu
ve alelade biri gibi yok olmaktan...
herkes kadar sevmek istedi ve
herkes kadar terk edilmek.

bazen kirli bir sabahlığı koklarsın sabaha kadar...

yalnızlığın denizinde yüzerken bir gün malum büyük adam geldi.
ben olmasaydım dedi
seni seçerdi. ’neden’ dedim.
çünkü sen yalnızlığını ikiye bölüp
huzur içinde ölmeyi bekleyen
tebessümleri yüzlerinin karanlık ve sert kıvrımlarından
kurtulmuş , iki yalnızlık yarattın.
’Vay be’ dedim. devam etti.
onlar bol yıldızları geceleri
boşluğa üflenen dumanları
küllerinde boğulacak anka kuşları gibi
kalp atışlarının ritminde türkülerin söylendiği
yanan sigaranın ucunda geçmişlerin yakıldığı
-bir sigara daha-
tiz çığlıkların suyun sabırlı gürültüsüne karıştığı
-bağırmaya başlamıştı-
çiğ duyguları boz bulanık akışına sattığım hayatın
bu sarsılmaz hiyerarşinin EN tepesine ! yağmurun yağmaya korkacağı
beyazlıklara dinamitleri yerleştirmek için
ve sağır körebelerin ve
kör pandomimcilerin arkasından doğacak geceyle
en aydınlık gecenin başlayacağı gün doğumu
maskelerini erittiğinde tüm insanlığın
törpülenmiş dudaklarının ve bir baltaya
sap olmuş insanların veya balta sapıyken insan olmaya çalışanların
huzursuz yalnızların bileklerinden tutularak merdivenlerden
tepelere çıkarıldığı...-duraksadı-
bir sigara yaktı
bitmeye yakın
nereye atacağını şaşırdı , izmariti.
içimdeki küllerin arasına sıkıştırdı sonra.
elinde asası , denizimi yardı geçti.
eliyle beni gösterdi
’Seni seçerdi yalnız dostum.’ dedi.
gittiği yer suyla kapandı ve dalgalar devam edecekti.