Sana ağrılarımdan bahsettiğimi hiç hatırlamıyorum
Sadece biraz söylendim,
Söylenmeye de devam ediyorum
Ama sadece biraz.
Sadece daha fazla tutamadığımdan kendimi
Çığlık atmamak için...

Gittin!
"Nereden inceldiyse oradan kopsun" diyorum,
Pis bir dünyada yaşıyorum
Yaşamaya çalışıyorum işte
Bir bataklık,
Bir karamsarlık içinde...
İçinden çıkamam diyorum tek başıma
Elini uzatmalısın
Ellerin hayata tutunmam için yaratıldı görmüyor musun?
Yoksa çıkamam,
Uzat artık diyorum...

Ve beklenen an geliyor
Koşa koşa boynuna atlayıp sarılacak bir sevgili gibi geliyor
Zaten zamanla sevgilim de oluyorsun
Uzatıyorsun ellerini
Refleksle değil
Aşkla, şevkatle, korkuyla uzanıyor
O ince uzun,
O yumuşacık,
O pamuk ellerin...
Ve ben
Kurtuluyorum bütün bu ağrılardan,
Bahsetmediğim ağrılarımdan...

Prensin, prensesine
Kahramanım demesi abes kaçar diye
Teşekkür etmekle yetiniyorum
Mahcup bir tebessümle...

Ahmet Kastancı