giderken hiç düşünmedim mi sanıyorsun...
kaç intiharı bırakacağım gözlerinde.
ya benim ayaklarım?
cehennem ateşiydi sanki her bir adımı!
çığlıklarımı nasıl gizledim bir bilsen;
kanattığım düşlerini daha da acıtmamak için!
yüreğimin odalarına hapsettim;
ellerimle kapattım, dudaklarımdan sızmasın diye haykırışlarımı...
senin gördüğün acımasız bir elvedaydı belki;
kücük bir tebessümün ardına gizlediğim ama,
aslında ölümümdü aynadaki aksi...
ben ölürdüm, ölürdüm de sana nasıl kıyardım?
mecburi bir gidişin öyküsüydü benimkisi...
sana göre anlamsız gidişime, yalandan kılıflar dikmeliydim!
dikmeliydim ki, öfken yaşatsın seni!
nefretin büyüsün içinde ,
küçûcük kalsın Aşkın içinde!
kalsın ki, yaşatsın bu duygu seni!

ben ölürdüm , ölürdüm de, kıyamazdım ki sana hiç!
ben seni öylesine sevmedim ki!!!
gözlerindeki o yaşları görmektense,
nefretinin yağmurunda boğulurdum ben!

sen ki, en sevdiğim türkü,
sen ki, yüzümün tek gülüşü...
yeter ki sen nefes al,
ben karşılarım; düğün gibi ölümü! /NergizA/