Biz olmayan benden senden canıma doymuşum ben
Seni urba gibi giyip benimi soymuşum ben

aşk bir yaban güvercini, kanadında hoşum ben
uçurduğu binbir dağda yaşlı bir berduşum ben

gördüğüm nice rüyayı hep hayra yormuşum ben
cehennemlerde yanarken cennette kormuşum ben

dolulardan pay almamış boşlara dolmuşum ben
gökkuşağına renk vermiş ufukta solmuşum ben

Yunus gibi har da yanmış özümü bulmuşum ben
Mevlananın dergahında semazen olmuşum ben

Dertler kağnı arabası altında yolmuşum ben
Sır sırmalı yen içinde kırık bir kolmuşum ben

Boş kelamı hoş bilmeyip dile sus koymuşum ben
Cahil bilmezken kendimi meğerse oymuşum ben

Çakıl taşları şiirden tenha bir koymuşum ben
Dalımda hallaç gömleği derimi soymuşum ben

Emeksiz pişen aşları kenara koymuşum ben
Emek/terli sofralarda şükürle doymuşum ben

hayat garip, Dünya bir sirk, kafesimde kuşum ben
umut, penceremde ışık, pervane olmuşum ben

nice sillelerden geçmiş dimdik bir duruşum ben
ne gümüşüm ne altınım paslı bir kuruşum ben

kahramansa da kütük te sonfasıl olmuşum ben
sonfaslında sonbaharın son rengi olmuşum ben