Yere düş/tü ıslığım
aldım ağzımdan çaldığım şarkıyı koydum cebime
tutup kanadından ayırdım maviyi
elim kana bulandı
kan mavi

Laternacı gitmişti

turladım biraz bulvarda
bindim ordan geçen bir tramvaya
gittim gittim
gittim

önceydi milattan
watman düştü kafama

taştan bir kalp buldum arasında tozların
molozların içinde
kadındı watman
saçlarından bağcık

kolye yaptım
taştan kalpten taktım boynuma

mehtaba çıkmıştı yıldızlar
biri içlerinden
tam görmedim ama
kayıyordu patenle
geldi üstüme üstüme
paten paten

önüme düş/tü gelip tam da
arkamda bir ses soluk soluğa

sonra dolaştım Yıldız parkında
Beşiktaş’a indim sahile
bir baştan bir başa geçtim denizi
ayağımda paletler

deniz yırtıldı

bir kız geldi gölgesi pembe
şeffaf
ben saf saf
dururken öyle

uyandım ki
uyuyakalmışım parkta bir kanepede
bir düş/ündüm
bir düş/ündüm
anladım gördüğüm düş/tü

hava güzeldi
yazdı

ne güzeldi pembe gölgeli kız
paten yapan yıldız

sabahtı
bir kaç boyacı çocuk parkta
kuş cıvıltıları
ağaç dallarında
dal uçlarında

yaprakların yeşilinde
geceden akan çiy

dilimde bir ilahi
gönlümde vahiy

götürdüm elimi alnıma
ölmemişti alnım hala
oradaydı watman’da

pansuman yaparken alnımdaki kanamaya
yaralı iki adam daha görmüştüm kavgalı
kavga benden uzak olsun aman dedim

dilimde şükür
kalbimde vahiy

birden bir kelebek kondu elime
oturdu Laternacı da gelip yanıma

kelebeğin de gölgesi pembeydi
kanatları şeffaf

elimizde su şişeleri kan rengi
tokuşturduk şişeleri Laternacıyla

eğilip ıslığımı yerden aldım
cebimden çıkarıp şarkımı
ben söyledim o çaldı
Laternacı

alnımda ne bir acı
ne bir yara
hepsi düş/tü yere

mevsim yazdı

tarih olup not düştü takvim yapraklarına
gördüğüm bir düş müydü bilemem
bildiğim
parkı da dörde katlayıp
iç cebime koyduğum
hatırladığım son şeydi

sonra uzaklaştım oradan La Polama’yı çalarak
ne güzeldi pembe gölgeli kelebek
boyacı çocuklar
ve yıldız pateniyle
hepsi hepsi sürdü bir saniye

Laternacı
notalı kağıtta o eski sevdiğim şarkı
ve
watman
kafama ne güzel
düş/tü

Yüksel Nimet Apel

9/Ekim/2010/Cumartesi/Bodrum