en mutlu anlarımızda bile
“gitmeliyim..”
dedin daima
“gidip uzaklaşmalıyım buralardan”
“seni görmemeliyim..”
“ne düşlerde”
“ne gözlerde”
“sensin…”
“ızdırabımın bitmez tükenmez kaynağı”
“uykularımı harap eden”
“günümü geceye döndüren”
“hep ağlatan”
“hiç güldürmeyen”

dediğini yaptın da
giderken..,
bir sen değildin
uzaklaşan dünyamdan
kapatıverdin…
sana açılan pencerelerin tümünü
ne güneş kaldı buralarda
aydınlatan içimi
ne de bir yıldız var
geceleri ışık saçan yoluma
baktığımda..,
coşku ile göz kırpan

yer yarılsa..,
arzın merkezine düşüp de
toprak örtse üstümü
cehennem alevlerinde
bir kuru dal misali
sonsuza kadar yana yana kül olsa
ya da azgın sel sularına kapılıp
çamur ile dolsa idi bedenim
eminim ki..
bu denli acı çekmezdi yüreğim.

gelişin...,
bayram habercisiydi
gidişin…,
karalı günlerin başlangıcı
giderken mahzun bıraktığına

keşke gitmeseydin..
seni sakladığım sinemden
ya da hiç gelmeseydin..
saklandığın yerlerden