(Şiir değil yanlış anlaşılmasın,
deneme, makale, yada şiirsel günce...
Burda ne varsa edepli ama tamamı bildiğin düz delice...
insan gökteki çekime giriyormuş, yerçekiminden kopup.
Başaşağı yeryüzünü gökyüzü edinebiliyormuş,
yâr yüzüne değmeyince)

/
Uçuyorum, ayaklarım yere basmıyor dersen, aşıksın.
Düşüyorum, ayaklarım yere değmiyor dersen, bizdensin,
geç şöyle!
/

Yine uyuyamıyorum günlerdir.
Saatlerce yatağın içinde gözlerim kapalı uzanıyorum, ama nâfile...
Susturamıyorum beynimde dönen sesleri,
kutu kutu kimse elele tutuşmuşlar
ve ben çıldırana kadar bağırıyorlar "arkasını dönse", diye...
İlaçlara sığınmıyorum artık, onlar da kâr etmiyor çığlığımı dindirmeye.
Doktor desen, çoktan kendi hâlime saldı beni.
Biliyor dilaltında biriken ilaçların mideme erişemediğini.
Anlamıyor kimse beni, anlatamıyorum sensizliği...

Sussun artık ses de sessizlik de
- sessizlik nasıl bağırır bilmezsiniz siz-

Yalan yada gerçeksizliği olan birşey olmadığını keşfettim hem,
çünkü s e n s i z k e n heran gökçekimine maruzum ben.
Ayaklarım yere basmıyor, göklerde sonsuz d/üşüyorum sevgili.
Yalnızlığın dibi orasıymış.
Ben buldum, ben keşfettim, ben çözdüm, ben yaşadım...
Ben sensiz kaldım, ben yalnız, ben çaresiz, ben dibimin dibinde...
Günümü gördüm ben