45
Yorum
35
Beğeni
0,0
Puan
2769
Okunma

"Sihirli kelimeler kurulamayan zamanlar vardır.
Nitekim o sihirli sözler bir boka yaramaz
Bu da öyle bir zaman işte..."
Ben utandım
Geçerken insanlığımın içinden.
Yürüdüm saatlerce.
Alnıma rüzğarın yazdığı
Üç beş kelime
“Sen de insan mısın be.”
Eğreti duran Hayatıma bakarak
Şımarık bir çocuk gibiydim.
Çakılı kaldım sokağın başında
Ayaklarım çürümüş gibiydi.
Bastığım yerler buz.
Baktığım yerlerden
Minik bedenlerin
Korkuları göremediğime kızdım.
Kendi korkularımı güne asıp
Kendimi yerlerine koydum kayıp çocukların.
Zor dediğim hayatıma baktım
Ben neyim ki
Ne yaşıyordum.
Sokağın yaşayanlarından
Daha küçüktü acılarım
Hüzünlerim iğne ucu.
Karaborsa gibi hissettim dört yanı
Ç/alınmış hayatları ile yaşayan bedenler.
Ben utandım
Geçerken kaldırımlardan.
Yürüyemedim
Geçip gitmedim bu kez.
Alnımda yazılı kelimeler
Bir bir silinmeye başladı.
Sustum gözyaşlarımda boğmadan
Ellerimi , kalbimi orada bıraktım.
Ben sokak oldum
Ben anne kucağı
Ben yetişemediğim yerde yandım
Minik yüreklerin sarılmasına
Kardeş kollayışına.
Ben var mıydım ki bunlar olurken.
Ben İnsan mıydım ki..
Hadi şimdi yine şımarmaya osuruktan dertlerimizle.
-Sözüm meclisten Dışarıdır-
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.