Bir zaman-ü zemheri
Bir rüzgar var imiş
Çok asi ve öfkeli

Dağ ki ne yüce ne heybetli
Gücü sakinliği
Heybeti sükuneti

Rüzgar çekemezmiş dağı
Varmış onun çok dostu, yokmuş hiç düşmanı
Rüzgarsa yalnızmış, yokmuş hiç yakını
Sevmezmiş kendinden gayrı
Dünyada yaşayanı

Dağ ise koruyucu
Dahası erdemli
Bırakmazmış yanına
Rüzgarın öfkesini

Rüzgar daha da kızgın
Hep daha da öfkeli
İstermiş devirmek
Metanet timsalini

Lakin elden ne gelir
Söner mi hiç üflemekle
Bir letafet güneşi

Rüzgar ki üzgün
Çün değil o galip
Dağ ki mesut
Sebebi değil olması galip

Mutluluğun sebebi
Sevmekmiş ayırt etmedn
Nebatatı, hayvanatı, insanı
Bir de insancığı

İnsan tamam da, insancık ne peki?
İnsan düşünen
İnsancık fikir tembeli
Başkaları düşünmeli
O da ’’olmaz’’ demeli

Mutluluğun tarifi
Şu üç cümlede gizli
Sev, inan , güven
Yok inan
Daha iyisi