Hasret gözlüm, ay doğdu da neredeyse aşıyor,
Zifiri karanlık çöktü, ne mani var gelmezsin?
Bilesin Hüznü tutamam yüreğimden taşıyor
Perde perde ağıt yazdım, ne mani var gelmezsin?

Sabahyıldızıyla erdim, gözüm açık şafağa,
Nahırcılar malı sürdü bölük bölük otlağa.
Leblerin od’unu meltem, salar canım yakmağa,
Şu hasret belimi büktü, ne mani var gelemzsin?

Koyun-kuzu meleşiyor, ben melerim nafile,
Gelen geçen acır bana, derler;bakın sefile.
Bilmem nasıl anlatayım derdimi bu kafire?
Dualarım boşa çıktı, ne mani var gelmezsin?

Hem be-murat, hem be-civan, davunlara gelesin,
Hasretinle bahtım zelul bir halimi göresin;
Gözlerimin feri söndü, içim tutmaz bilesin,
Cemali cevrinden bıktı, ne mani var gelmezsin?

Yöreseller:
davun: Genellikle koltuk altlarında oluşan, öldürücü çiban türü. (Yöremizde; "davun koltuğan çıka", "davun seni götüre", "davunlara gelesin" deye, karğış-beddua olarak kullanılır.)

Dil Okudu Kalem Yazdı adlı eserimden (3. kitap)