ilk günlerim gelir hep gözlerimin önüne,
daðýnýk saçlarýyla kýzlar, esmer tenli oðulcuklar.
içi genç kýzlarýn göz nuruyla bezeli,
dýþtan harebe görünümlü binacýklar.

köye ilk vardýðýmda peþime takýlan,
düþen kalkan ve neþeyle haykýran
kendince eylenecek, coþacak bir bakýmdan,
meslek ömrümü çalacak, o sevimli çocuklar.

bezdendi onlarýn okul çantasý,
kuru ekmekti, soðandý, günlerce nafakasý.
ipliði tükenmiþ makara, ezilmiþ ilaç kutusu,
söðüt dallarýndan yapýlmýþ eþekti oyuncaklar.

Silip yazmaktan yýpranmýþ defterler,
lastik parçalarýndan silgi, avuç içinde belirsiz kalemler.
zille birlikte koridor boyu neþeyle
koþtukça saçlarýnda þýklayan boncuklar.

soba tutuþturmaya her gün bir geven
titreyen ellerinde, avuç dolusu diken.
teneke kapaðý, yýrtýk borularý tüttükçe sobanýn
kapýsýz sýnýfta açýlan camsýz pencerecikler.

Bir kýr gezisi anýmsarým, baharda
o ne güzellikti tadý kaldý damaðýmda.
çelik çomak oynayýp, doymadýkta
bezden topa, meþine koþarca yavrucaklar.

ne güzel buketler yaparlardý kýr çiçeklerinden,
ne güzel taç örerlerdi söðüt dallarýndan.
bozkýr çayýr, çimendi, çocuksu dünyalarýnda,
dümdüzdü gözlerinde taþlý, dikenli yamaçlar.

orda bir baþkaydý öðretmenlik, bir baþka tutku,
eminim oralarda, onlardadýr geleceðin umudu.
belki deðillerdi kültür fidanlarý bozkýrda
bilirim, onlarla aydýnlanacaktýr köhne ocaklar.

soframda, sýrtýmda onundu emek,
market, maðaza onundur, onundur fýrýnlar dolusu ekmek.
nesisini doyunca tadar, bilir misiniz?
icât edilmedi daha, o minyatür ölçekler.

ben köy öðretmeniyim, yeþerdiðim topraða akarým
ben köy öðretmeniyim,ellerim nasýrlý, ter kokarým.
benim yolum patika, asfalt deðil dostlarým
benim otom kaðnýlar, beygirler, kýzakçýklar.