bir gün çekip gideceğim buralardan
bir sis perdesinin ardından bakacaksınız bana
incecik bulutların ardında var olduğumu sanacaksınız
ben; yokluğumun boşluğunda gezineceğim
kuşlar gibi kanat çırparak belki
belki de; bir balığın suda yüzüşü gibi
rotası belirsiz gemide yolcu olacağım belkide?
siz beni var sayacaksınız bedenimi görmeden
bir gün çekip gideceğim buralardan
bir ipin ucunda rüzgara terkedilmiş uçurtma gibi
fakat geri dönmeyeceğim, keseceğim iplerini hayatın
sis perdesinin ardından el sallayacağım sizlere
karıncalara yüklenmiş bir heybede mutluluklarımla
saatler yokluğu çalacak yorgun demircinin çekici gibi
terden sırılsıklam olmuş martıların kanadında olacağım belki
belki de; görünmez merdivenleri tırmanacağım biteviye
bir otobüs durağında; saati geçmiş bir otobüsü bekleyeceğim
bilemem; belkide sonsuzluğun en ucunda mutluluk hevesleyeceğim
bir gün çekip gideceğim buralardan
yorgun bakışlara sahip gözlerimin pınarları ıslak ıslak
damarlarımda kanım kurumuş gül yaprakları gibi ölü
dudaklarımda arsız bir boşvermişliğin hüznü olacak
el sallayacağım size; kollarım yanlarımda hareketsiz dururken
gözlerim kapalı, gözbebeklerimde doyulmamış bir hayatın izi dururken
duymayacağım ağlamalarını sevdiklerimin sağırlaşmış kulaklarımla
ruhum sizlere veda ederken yorulacak el sallamaktan belkide
bir gün çekip gideceğim buralardan
hüzünlerle örülmüş heybelerimde heveslerim dolu olacak
kafur kokuları eşlik edecek yolculuğuma
sisler yarılacak biliyorum yavaş yavaş; karanlıkların izbelerinde
bir sevdiğine koşar adım giden bedenimi karanlığa gömerken
sesim yankılanacak geçmişin sessizliğinde
belki de tek acısı olacak ruhumun
kıyamete kadar yaşayacağı çukurdaki kimsesizliğinde...

Metin Kaya İLHAN
Faroz
TRABZON