Ankara garında
Saat on ikiye beş kala
Sessizlik çökmüş yanı başıma
Bağdaş kurmuş oturuyordu
İnceden bir yağmur yağıyordu,
Seninle gezdiğimiz bu sokaklara
Suskunca bakıyordu, gözlerim
Bir karanlık çökmüş ki geceye
Tozu, dumana katan trenin
Sirenleri yankılanıyordu, gara

Hafiften yağmurun uğultusunda
Gözlerimden damla damla
Sen düşüyordun (raylara)
Bir anda sessizlik;
Sensizlik oluyordu
Sus kalıyordum tek başıma
Onca insan içinde
Bir tek sana ağlıyordum
Yüreğimden geçip giden vagonlar
Binlerce siren sesi uykularıı çalıyordu
Gece yarısına beş kala.......

Aklım fikrim sen olmuşken
Titreyen bedenim coşuyordu sanki
Durmuyordu zaman geçiyordu su gibi
Feryadlarım boşluğa savrulurken
Geriye bakan gözlerimden
Getirmiyordu hiç bir sey seni
İçimde kalan umutlarımla
Ellerime dökülen hatıraları
Savuruyordum esi ruzgarlara
Bu gece ben sen oluyor
Beni de sende bırakıyordum
Canım dedigim cana
Ağlıyordum ağlıyordum......

Adımlarım dolaşırken boşlukda
Suskunca kalkıyordum
Ansızın çığlıklarım düşüyordu
Kanayan kalbimin tam ortasına
Ve sessizce aglıyordum
Kendimde eksik kalan yanımla
Göz yaşlarımı içime atıyordum
Ben Senin için susuyordum
Ankara garında...
Saat on ikiye beş kala......

HASAN DAĞ((KELEBEGIME))