![]() Emrin olur...
Dağlarımı hasret sisi bürümüş
Hüznüm yağıyor parça parça Yer gök hüzün bulutlarıyla doldu Fırtınalara gebe dağımın ağıtları… Sen gelesin diye çiçekler döşedim Sarp yokuşlarıma, dikenli yollarıma Bağrımdaki bataklığı kurut istedim, Gül kokularında baharı soluklanayım İçinde efsunlu aynalar olmayan Bir masal yaz istedim... Bilemedim… Çiçeği tanımayan bahçıvan anlamazmış çiçekten Geceme yıldız Günüme güneş ol istedim. Yer edemedim şehrinde… sığdıramadın Varlığım sıkarken bağrını Sol yanını yok etmişim bilemedim. Bağrımda, taze sonsuz uçurumlarla Gözlerim arkada, cesedimi sürükleyerek Git dersen giderim… Emrin olur… Fakat sen… hiç… hiç bilmeyeceksin Bilemeyeceksin ... DAĞÇİÇEĞİ |