Hz.Halil ateşe atıldı bir gün,
Yandı Nemrut’un kurduğu ateşler,
Bülbül gördü Hak dostunu orada,
Bülbül gülde, gül de bülbülü sever.

Kuşlar ağladı o büyük sevdaya,
Bülbül koştu ateş dolu meydana,
Dedi canım feda olsun Mevlâ’ya,
Bülbül gülde, gül de bülbülü sever.

Cebrail geldi kanadı nur ile,
Sordu bülbüle bu küçük hâlini,
"Ne ararsın sen ateşin içinde?"
Bülbül gülde, gül de bülbülü sever.

Ateş emri aldı Rabb’in izniyle,
Gül bahçesi oldu kudret eliyle,
Halil kurtuldu ilahi lütufla,
Bülbül gülde, gül de bülbülü sever.

Bülbül mest oldu gördüğü nura,
Daldı zikir ile sonsuz huzura,
Gül başında kaldı aşkın yolunda,
Bülbül gülde, gül de bülbülü sever.

Dedi Mevlâ: "Dile benden muradı",
Bülbül istedi Hak’kın zikrini,
Bin bir isim ile anmak Rabbini,
Bülbül gülde, gül de bülbülü sever.

Seher vakti öter aşk ile bülbül,
Gül yaprağında saklıdır nice sır,
Zikir ile dolar gönüller bugün,
Bülbül gülde, gül de bülbülü sever.

Hüdayi der aşk yolunda yürüyen,
Gönül bağlar Hakk’ın nuruna eren,
Bülbül gibi zikreder seven insan,
Bülbül gülde, gül de bülbülü sever.

20.09.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ