Offf, şair hem çok kızgın hem de çok yaralı.

Ruhumun zirvelerinde eridin kar gibi,
Kıskanmıyorum kimseden ahu gözlerini.
İştahlanmış avcılar, her an seni yer gibi;
Yine şırınga etmişsin tatlı sözlerini,
Yeni heyecanlara dünden gönlün var gibi.
Kıskanmıyorum derken sözler, şiir bağırıyor kıskanıyorum diye. Tatlı sözler dönüşmüş aldatıcı yalanlara, şairin gözünde. Yeni heyecanlara av olsun istemiyor sevgilisinin.

Onu kim daha çok sevebilir ki, bu şiir gibi.

Kaportan pasta-cilalı, parlıyor nar gibi,
Baharı beklerken, saldın sarı güzlerini,
Hasretler büyüttüm, kör çıban gibi, ur gibi
Salla hayatı, vur patlasın, çal sazlarını!
Mevsimlik eğlenceler sarsın seni sur gibi.
Nasıl da ağır sözler, fafif kalıyor belki de duyulan sevginin yanında. Dilerim mevsimlik eğlenceler uğramaz şiirin sevdalısına.

Şu duygular kaldı mı, vefa gibi, ar gibi?
Benim gibi kim çeker bitmeyen nazlarını?
Mars’a uçarsan şaşmam, dünya sana dar gibi;
Ten fazla pörsümeden oyna son kozlarını,
Şairi anlamadın; şiir gibi, yâr gibi.
Vefa gibi, ar gibi duygular azalsa da halen var diye düşünüyorum. Bahsedilen sevgilide de olduğuna inanıyorum. Herkes yanılabilir, umarım bu şiirle farkeder ne kadar sevildiğinin.

Bir bakmışsınız, güneşle ay yer değiştirirken, herşey yoluna girmiş. Umut edelim, olsun inşallah.

Saygılarımla.