Bir ağıt yükseldi toprak damlı evden
Kırmızı mı kırmızı bir ağıt
Ateşe kesti her yeri, ovaları dağları yaktı
Duvarlarda yankılandı alevleri
Yer gök ağıt oldu da aktı
Toprağı bol olsun demişti birileri
Yavrusu için mi demişlerdi?
Yanlış mı duymuştu?
Onun yavrusu daha küçücüktü
Anasının hayata doymamış kuzusuydu
Vatanı korumaya gidiyorum ana demişti
Gözleri gülüyordu selam dururken
Nasıl da sevinçliydi askere giderken
Gitmişti de, gelememişti
Onun yerine başkaları geldiler
Acı haberi verdiler
Vatan sağ olsun derken
Beraberinde tabutunu getirdiler
Anlayamıyordu
Vatan, evladı ölünce mi sağ olacaktı?
Hep mi analar ağlayacaktı?
Kaç bin çocuk daha ölmesi gerekti?
Ateş düştüğü yeri hep yakıyordu
Yüreği ikiye ayrıldı sanki
Bir kolu kesilmiş gibiydi
Uzattılar boylu boyunca avluya
Üzerinde kanı gibi kırmızı al bayrağı
Yanmıştı ananın bağrı
Hiç böyle yangın görmemişti
Kuşlar seslerini kestiler
Böcekler ötüşlerini
Durdu dünya
Bir daha da dönmedi…

Çocuklar ölmesin, analar artık ağlamasın…


Şükran Demirtaş