Ayda bir sırası gelir Ümit Berbere uğramanın..

Aslında sebebi ziyaretim uzayan saçlarım değildir..
Mahallenin en kritik maçlarının yapıldığı sokağı gören tribündür Ümit Berber..

Yani tıraş bahanedir numaralı koltuklarda.
Enseye verilen ferahlık daha yeni açılan jiletin sesiyle başlar.
ve en iyi ataklar Ümit Berber’e doğru yapılır tek haneli yaşlarımda.
Üstelik berberde sıra bekleyen yorumcular renk katar ataklara..

Gol sevinci görülmeye değerdir.Tabi gözüne küçük tüyler kaçmadıysa..
Her çıktığımda saç tıraşımla hava atmayı planladığım yaşımı ve boyumu ikiye katlayan güzel kızlardır.
Malesef gol sevincimi yarıda bırakır bu mahalle kızları..

Kızları bahane eden artistlik vuruşların sonu zerdali bahçeli evin orada köşe vuruşu ile başlar.
Yani golü atmasanda maçın primini Sıdıka Teyze’nin erikleri verir..

O yaşların en güzel deplasmanıdır şimdilerde olmayan bahçeler.
Aklına geldiğinde güldürmez ve mutlu etmez seni tıraş eden Ümit Abi’nin şaşı olması.

Büyüdüğün mahallenin takımında altyapı oyuncusu olsanda gelecek sana güzellikler getirceğini düşünemezsin o günlerde.
Üstelik teknik direktör Hacı Rıza Amca’nın cenazesini akşam maçında gördüğümde..
Anlarım ki yalan dünyada 90 dakika dolmuştur.Hemde uzatmları istemeden..

Tribünler boştur..

Camlarda otuzlu yaşları yaşayan ablalar,kale arkasında örgü ören teyzeler,iş dönüşü yandan taktik veren amcalar yoktur.
Onlar üstelik Ümit Berberin yerinde açılan süpermarketi bile kabullenmişler..

Artık çocukluğumdaki sahalar üç şeritli yol,tribünler toplu konut olmuştur..

Peki şimdi ki çocukların hayali,kimbilir hangi deplasmanın çıkmaz sokağında..


SENCER GÜLTUNA