Nuh’un oğlu vardı inkârcı olan,
Babası çağırdı, gel kurtul oğul,
Tufan kaplamıştı yerleri birden,
Senin ailen değil, salih amel.

Dedi ki oğluna bin artık gemi,
Kurtarmaz yükseğin ne dağı ne yeri,
Dedi oğul bana ulaşmaz bu su,
Senin ailen değil, salih amel.

Araya girdi de dalgalar coştu,
Kâfirlerle oğlu suda kayboldu,
Nuh Nebi çok üzüldü, gözyaşı döktü,
Senin ailen değil, salih amel.

Dedi Rabbim bana söz vermiştin ya,
Neslimi korurum buyurmuştun ya,
Kurtarayım onu izin ver bana,
Senin ailen değil, salih amel.

Buyurdu Allah ki ey Nuh Peygamber,
Soyuna bakılmaz, amele değer,
Şirk ile yaşayan kendini yitirir,
Senin ailen değil, salih amel.

O senin oğlundur fakat bilmiş ol,
Kâfirle beraber oldu onun yol,
Yaklaşma yanlışa, uzak dur ey kul,
Senin ailen değil, salih amel.

Nuh anladı hemen hatasını o an,
Tevbe ile döndü yüce Allah’a,
Yalvardı Rabbine affet beni ya,
Senin ailen değil, salih amel.

Hüdayi ders alır bu kıssadan da,
Kurtuluş bulunmaz soyla sop ile,
İmanla yaşamak gerek dünyada,
Senin ailen değil, salih amel.

18.07.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ