Apartmanda dargın komşu komşuya,
Herkes kara derken kendi doğruya,
Mutlu insan kaldı mı şu dünyada,
Apartman işkence, sanki zindanmış.

Ayakkabı koyma kapı önüne,
Çöpünü çıkarma vakit gelince,
Merdiven sigara yeri değil de,
Apartman işkence, sanki zindanmış.

Kuran okunsa da bir köşesinde,
Rahatsız olurmuş bazı kimseler,
Oyun eğlenceyi sever insanlar,
Apartman işkence, sanki zindanmış.

Parayı soran yok nereye gitti,
Hesap sorulunca herkes darıldı,
Güven duyguları zamanla bitti,
Apartman işkence, sanki zindanmış.

Komşuya güvenmek kaldı eskide,
Selamlar kayboldu soğuk seslerde,
Dertleri paylaşmak kaldı mazi de,
Apartman işkence, sanki zindanmış.

Komşum nasılsın diye soran yok,
Birlik beraberlik kalmadı pek çok,
Bir kişi istemezse yapılan çok,
Apartman işkence, sanki zindanmış.

Üç beş kişi karar verir gizlice,
Sonra yazı gelir hemen kapıya,
Hak arayan kalır kendi derdine,
Apartman işkence, sanki zindanmış.

Hastan düşsen kapın çalan olmaz,
Ölsen kimse gelip haberin almaz,
Süslenen ev kabir gibi daralır,
Apartman işkence, sanki zindanmış.


01.04.2002//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ