![]() İSTABUL'A BİR ÇOCUK UYANIYOR
Sisli bir sabah buğusunda,
Mahmur gözlerini oğuşlar çocuk! İstanbul’u sıyırır rüyasından bir sabah ezanı vakti Nemli, yokuşlu bir sokağında yalınayak yürür kaybettiklerine Okunan sade bir sela değil di oysa, çocukluğun son güzel rüyası İstanbul şimdi ne denli uzak toy çocuğa Rüzgar boğazdan içinin kıyılarına vurdumu şöyle garipçe İstanbul her bir semti ayrı gurbet makamında çaldı mı şarkısını Yaprak titrer, çocuk üşür, bu özlemle Bir gece giymiş çocuk İstanbul diye uyanacak Şehir de bir telaş, hengame Çocuk sus pus oturmuş Gene mi sen Uzaktan bana bakan? Heyhat! Ne denli uzak, ürkek İstanbul bir uyur, bir uyanık Ah çocuk! Aynı hurdalık sen yine yok satarsın O İstanbul Sen yine kalacak aynı çocuk! Çocukluğun bir yaz rüyası işte Adada yine mehtabın var mı, Başımın püsküllü belası deniz yakamozu aldı mı eline? En işlek caddelerinde sade o çocuk mu pejmurde? Gece ya güya martı da geçmiyor bu dehlizden Çocuk simit atmak derdinde Gülme ya! sende İstanbul martısız olur mu söyle Durakları sayarak horhor, fıstıkağacı.. Çocuk gece vardiyasında herkes İstanbul’ a uyumuş O yine aynı minübüste Uyan çocuk, Bak şehir yine sana doğuyor Çamlıca senin eteklerinden tutuyor K.YÜKSEL |
ben peygamber böceğini verdim şiirinize
ve ayrıca diğerlerinden farklıydı
candan tebriklerimle hoşcakalınız...
bu şiire ses ekleyiniz derim tabii arzu ederseniz
yok,sul tarafından 7/26/2012 11:34:53 PM zamanında düzenlenmiştir.