bildiri var uyarısıyla tekrar döndüm sayfaya! nolmuş diye. Şiiri yeniden okumaya karar verdim..( kararım ayak ucunda )

bir metni şiir olarak okumak ile nesir olarak okumak arasında nasıl bir fark vardır acaba! şiiri okuayn iyi okuyucuysa anlar ki bir başka alemden gelen salınımlar, bir başka nazarın gönderdiği sinyallerle karşı karşıyadır. İyi şiir okuyucusu muhtemelen peşin hükümlüdür her harf, her kelime, her dize hakkında. Hatta ileri de gider bazen. Şiirin iniş çıkıçları, şekli, muhtevası falanını filanını da gözardı etmeksizin ve yargılayıcı bir tavır içerisindedir..

Okurun okuyuşunda, her şeyi olağan görmeye , olağan dışının olağan hale gelmesine bir iç hazırlık vardır daima. Münekkidden söz ediyoruz evet, benim gibi acul ve acuzlardan değil..

Kozmik bir işleyiş sözkonusudur şiirde. Bu kozmik işleyiş şairin zihninde konforlu bir yaşam oluşturur. Fakat varoluş sonsuz konfora ( bu pasaporta ) reel geçerliliği sözkonusu olan denklikler vermez .

Kozmik işleyiş kimi toplumlarda algılşandığı gibi, eşitlikçi zihniyetin adalet anlayışına ters düşer. Bazen ve genellikle bizde de:)
ama bu durum kozmik ve sonsuz bir adaletin, sonsuz bir eşitliğin, sonsuz bir aşkın, sonsuz bir acının, sonsuz bir aşkın var olmadığına işaret değildir.

Zıtlık eşittir genişlik; sonluluk gibi algılansa da aslında sonsuzluk..

Yaşam varoluşun içindeki, hatta olmazsa olmazı olan zıtlıkların demetlerinden herhangi birisinin penceresinden tamamı görülebilecek kadar dar değil galiba
zira dünyadaki oluşların bir gerçek olarak bağımsız bir tanımını , tanımından öte varlığını her insan bünyesinde barındırır aslında.

Her insanda bir olgu, bir oluş hissi var.. baba oluş, kadın oluş, anne oluş, çocuk oluş ve saire..( gel de bağla )

İnsan oluşa ait en büyük özellik olan düşünmenin oen dikkate değer yanı kozmik oluşumun parçasal ve analiz edilebilir bir inceleme becerisine sahip olmasıdır..
insan bakışı, daha doğrusu şair bakışı bu noktada çok ayrı bir değer kazanmaktadır zira baktığı yeri bu bütünlük içerisinde milyonlarca kare büyüterek görebiliyor..

acı tam da burda başlıyor, burda başlıyor harfe harfi, kelimeye kelimeyi, şiire şiiri dikme eylemi zira;
bütünü tam olarak kavrama isteği ile bütüne bir türlü varamama korkusu arasında diyalektik sancıların düğümlendiği bir devinim...

ne diyorduk!!

eyvallah...