Ben sensizlikte ölüyorum,
gündüz girerken akşama.

Yağmuru dinlerken gecenin karasında,
gözlerimin işiği sönüyor yavaşca.

Yalnızlık boylu boyunca yatıyor yanıma
nefesi iğne gibi batıyor ruhuma

Eller günah işlerken ,
ben sığınıyorum yokluğuna.

Hep ben büründüm mahsunluğa,
kaldırımlarda sessizce ağladığımda.

Kan-ter içinde uykudan uyandığımda
Gecenin amansız yorumu duruyordu karşımda..

Yıne uykularım kalmıştı yarı yolda,
İçimdeki çocuk çırpınırken solumda.

Tenime deyen yalanlarla dolu tuzaklar,
yüreğime iz bıraktı derin hatalar.

Kızgın bıcak değerken can ucuma,
tozları savurur yüzüme fırtına.

Kırık dökük diyorlar bana,
eski bir süpürge bile yok toplamaya.

Gemiler yanasıyor yavaş yavaş rıhtıma,
ayak sesleri iniyor kıyıya

Bir damla yağmur düşerken dudağıma,
baka-kaldım, yine yoksun son yolcuda..

Kurumuş ağaclar yol boyunca
dökülmüş yapraklar kuru toprağa.

Bir gülüş gözlerinde,
bir dokunuş parmaklarınla,
can verecek üşüyen bahara

Kırık bir plak var gramofonda
ses vermiyor hasret dorukta

Nem işlemiş kerpiç duvara
ah sırtım dedim yaslandığımda.

Çınar ağacının gövdesine sığındım,
siyah güllerle uyuyakaldım zifiri karanlıkta...
Şengül K T