Suyu dipsiz uçurumlara akıyorken
Düşlemek yasaklı doğan bir bent
Gecenin ortasına gölgeleri düşüren
Ten kokusunun yokluğu gibi terk edilmiş bir semt


Yürüyorum


Saf bir ayna nasıl kırılırsa seyrine
Ruhumu kör matlıkların cinayetinde
Aşılmış dalgakıran gibi görüyorum


Yenilgi bu olsa gerek


Devrilen siyah beyaz piyano tuşlarının
Notalarını toplamak devrim sancılarında
Değişmiyor oysa ki hiçbir lisan
Parmak uçları kesik piyanistler gibi
Suskunluğa savrulan insanlar biliyorum


Ki hep bir sonbahardır, sonbaharını anlatan sessizliklerde
Çığlığa koşan göç yolları misali
Geri dönen çocuklarla bulunmayı bekliyorum,
Bekliyorum
Dönmeyecekler biliyorum


Gözyaşlarını öpen
Martılarla konuşuyorum sadece
Onlarda yoklar gökyüzüyle,
Değişmeyen tek nakarat gibi
Renkler ve hayat tekrar dirilecek, diliyorum


Tanrıya yakarış
Onurlu bir dilenme gibi görünüyor
Ruhumu al
Bin aşığa
Bin sanatçıya
Bin çocuğa geri ver mutlu hikâyelerini, diliyorum
Ruhumu al
Bin küslük
Bir savaş
Bin açlığa engel ol, diliyorum


Birçok duadan daha anlamlı gelse de şafak suskularında
Ruhum o kadar eder mi bilmiyorum
Kimilerine göre bir odun bile olamam cehennemde
Kimilerine göre hala tabiata anlatılan çokça mucizenin içinde
Cahil bir yağmur damlasıyım
Kibirle savunulur mu çöl ortasındaki seraplar
Seraplar kaç yüzyıl yaşar çölünün alışılmış zehirli vaha kuyularında
İçtikçe arınır mıyım bu yankılardan sorgulamıyorum


Sadece
Renkler ve hayat bedelsiz olmalıydı insana
Çocuklara / bu korkularla ne kadar beslenir özgürlük bilmiyorum
Bekliyorum
Üzerimden geçecek bir zaman gibi
Bekliyorum













...