_Çöl ortasında yalnızlıktan buz tutmayı
Ağlarken içten gülüyor gibi yapmayı bilirim

_Dıştan gülerken kanlı yaşlarını içine akıtmayı
milyonlar arasında yalnız kalmayı bilirim.

_Güneşin dıştan yaktığında yanmamış gibi yapmayı
üşümediğimi gösterip içimden titrediğimi bilirim.

Katran gecelerde yoktan ışık yakmayı,
düşlerle aldanıp içten geçirmeleri bilirim.

_Her nefeste hayalle beslenip ölmeyi
ölmeden evvel ölmek nedir bilirim ben.

Kimi insanların yüzüne sahte gülücük attiğini
bilmeden mezarını kazdığını Fatiha dediğini bilirim.

_İçindeki umutla akan volkandan beslenmeyi
Umutların var iken umutsuz kalmayı bilirim ben

Ayrılığın içinde avaz avaz çığlık atığını
çaresizce boğuşup savaş açtığını bilirim

_Yalnızlık tusunami olmuş yürek limanıma
çarpıp yıkan hoyrat fırtınaları bilirim.

Nefsimle her an savaşa meydan okuduğunu
her seferimde zafer bulduğumu bilirim ben

_Sevgilinin olmadığı, bulunmadığı bir şehirde
kurtla kuşla, oymuş gibi sohbet etmeyi bilirim

-Yağan her yağmur damlasının yüreğimden aktığını
sevdasından uzak, onunlaymış gibi yapıp
onsuz kalıp yaşamak nedir bilirim.

Her türlü teselliyi HAK imanda bulduğumu
Sadece On da güven huzur bulduğumu da bilirim ben.



Ayşe Kavak