bir memleketi yeniden
kurmak gibi
dağılmış sokaklarını
topluyor insanın içi
kırılmış aynalarda yüzümü
tekrar görüyorum

ben seni öyle kolay sevmedim
bir ekmeği bölüşür gibi
huzurlu akşamı çoğaltır gibi
ellerini koydun kalbimin yanına
sonra dünyam değişti

çünkü insan sevince değişiyor
gökyüzü biraz daha mavi oluyor
mesela
insanlar eve biraz daha umutla dönüyor
anneler çocuklarını daha sıkı
şevketle öpüyor gibi

sen güldüğünde
bir şehir sabaha çıkıyor
içimde
doğmayan güneş
görünür gibi

ve ben ilk defa
korkmadan bakıyorum
yarınlara
sesin
uzun tren yolları gibi
geçiyor içimden
sen gidince bir istasyon kalıyor
ardından
bomboş

ama güzel özlem bu
insanı öldürmeyen
yaşatan cinsten

senin gözlerinde baharlar
yeşeriyor her yeri çiçeklerle
süslü
yalnız seni görmedim ben
bir sofrayı bir evi
bir ömrü gördüm
birlikte yaşlanmanın
sessiz anlaşmasını
savaşlarımın barış bayrağını
astığını

biliyor musun
bazı insanlar dua gibidir
söylenmez belki her zaman
ama insanı ayakta tutar

sen öylesin işte
adını içimde taşıyorum
şimdi
hayatın nasırlı elleri gibi
gerçek deniz kadar derin ve up uzun
memleket kadar kederli
ve her daim umutlu

geleceği şanlı


bir gün herkes
yorulacak belki
şehirler çökecek
bayraklar solacak
takvimler eskiyecek
insanlar aşk dan elini
çekecek

ama ben yine diyeceğim ki
“- sevmek ne güzel şey seninle .”

Ayşe Kavak



@edebiyat
@google Ayşe kavak