Hüzün yılı idi Mekke içinde,
Hatice göçtü bu acı senede.
Ebu Talib de gitti aynı sene,
Taif attı taşları Resul’üne.
Miracın nuru doğdu gönüllere.

Burak ile çıktı kutlu sefere,
Mescid-i Haram’dan Aksa şehrine.
Orada imam oldu peygamberlere,
Selam verdi bütün kutlu erlere.
Miracın nuru doğdu gönüllere.

Kat kat yükseldi göklerin üstüne,
Selam verdi nebiler hep kendine.
Melekler secdede durdu önünde,
Cennet açıldı onun gözünde.
Miracın nuru doğdu gönüllere.

Sidre’ye ulaştı nur ile Resul,
Rabbine kavuştu o kutlu kul.
Beş vakit namaz oldu bize yol,
Döndü yeryüzüne nur dolu gönül.
Miracın nuru doğdu gönüllere.

Sabah anlattı mescit halkına,
İnanmadı bazıları sözüne.
Ebu Cehil düştü yine küfrüne,
Sıddık tasdik etti dost sevgisine.
Miracın nuru doğdu gönüllere.

Aksa’yı sordular Resul’e hemen,
Allah gösterdi ona aynı dem.
Kapılarını anlattı tek tekten,
Doğrulandı sözü bütün şüpheden.
Miracın nuru doğdu gönüllere.

Kervanı gördün mü diye sordular,
Yolda kalan deveyi de andılar.
Resul ne dediyse doğru buldular,
Mucize karşısında sustu diller.
Miracın nuru doğdu gönüllere.

Hüdayî der: Mirac büyük sırdır,
Kalpte iman edenlere nurdur.
Sevgiyle anmak en güzel yoldur,
Resul aşkı gönüllerde yurttur.
Miracın nuru doğdu gönüllere.


16.06.2012//KIRIKKALE
HİDAYET DOĞAN OSMANOĞLU
TC.KÜL.BAK.HALK ŞAİRİ