uzak çok uzak gök kuşağı
havada uçan karada kaçan
bir nefesti yaşamak gözlerimde
kara trenin son vagonu
uyumak uyumak
uzak uzak çok uzaklara yoldaş
havadan sudan çok uzaklara
demir mahsenlere uzanmak belki
kömür tarlasına gidiyorum bu akşam
havada yok su da gök kuşaksız
uyumak sen uyanmadan
uykunun en tatlı yerinde
alın terledi kar yağana
güneş doğana dek
kömür tarlasına çalışmaya gidiyorum
uzak uzak çok uzaklara
bir nefes kadar aydınlık olsa sarmaşık
uzat ellerini gök elvede demeye varmıyor sesim
içimden içimden damlayan kaçaklara
gözüm sana emanet
bir nefesti yaşamak kara tren
duraktayız ve ellerimiz ekmeği
burnumuzda kömür kokusu mis gibi
sıcak bir tarhana olsa şimdi
soğan sarmısak ve sefertası
havadan sudan uzak yerde
kömür tarlasına gidiyorum
kara trenden bir nefesti duydukları
sigara çakmak ve
yaklaşan
uzaktan gök kuşağı

Ümit Berhami Alpaslan /Gök kuşağı