Nisan yağmurları yağıyor tenime
bir kadının gözlerinden dökülmüş sanki
ardında aydınlık bir gök kuşağı
ağaçların yaprakları çocuk sesi gibi gür
yurduma bahar bana sen geldin sanırım...

Seviyorum seni,
bir akşam vaktiydi seni son gördüğüm.
hatırladım,dün gibi beyaza bürünmüştü sokaklar.
İstanbul,sofrasında türküler söyleyip
boğazın derin sularında göçmüş gemileri
gözlerinle selamladığın gün bugün...

Sen ne vakitlerde içimde bir yerde,
vazgeçilmez bir şehirsin İstanbul.
yurdumun o incecik,
eteklerinde denizi seyretmek gibi,
yeşil ve maviyi gözlerinde hissetmek gibi,
gözlerinin rengiydi Nisan!

Şimdi yapayalnız bir geminin içinde,
üstelik bahar yağmurları
ve akşam vakti dalarken sana,
ağlıyorum penceresiz göğe
gözlerimin değdiği her yer karanlık,
hatırladım gittiğin günü,
bugündü sevdiğim.

Uykularımı çamaşır ipi gibi serdim,
geceye,gecelerin içine.
ve başımın üstünde o yıldızlar şimdi
ve yurdumun o sessiz geceleri,
ve gözlerin uykuda senin de,
anladım ki bugün sen yoksun.

Oysa Aşk hergün benimdi,
çocukların penceresi,
bitmeyen cep harçlıklarıydı bayramlarda.
Oysa sevmek en güzel nehirdi bu şehrin,
geceden geceye kadar gözlerimde.
Ay ve yıldızlar dans ederdi hep,
gözlerimde gözlerin varken.

Sen,vazgeçilmezimsin artık!
ne kadar uzak bir yerdesin kimbilir?
daha yolun başındaydı oysa ölüm korkusu,
şimdi doğmak en büyük ızdırap.
Güneşi görmek istemiyorum,
Nisan,
gece ve yağmur.
Hiç kimselerde olmayacak denizimde,
ayrı bir şehir var artık burada.

İstanbul’u ben,
içinde sen var diye sevdim.
İstanbul’u ben,
ne varsa içimizde öyle sevdim.
Ben,ümitlenip hep,yeryüzünde bir damla su
kalmayacak belki de!
bir gün ağlayacak Aşk,
ve seni özleyeceğim ben.

Sen,pencereye yaklaştın,
penceren açık!
ve Nisan yağmurları dokunurken sana
sen,yine yapacağını yaptın bana,
Ağladın!
ve ben yine yaklaşarak sana
gözyaşınla hasret giderdim sevdiğim.

Ümit Berhami / Nisan yağmuru