Sen yokken
Güneş yoktu, ay yoktu
Hatta hüznün perdesi bulut bile yoktu
Galileo’nun tezleri çürüdü
Ders kitaplarından çıkartıldı notları
Sen yokken,
Dünya durdu aniden
Sen yokken, ben zaten yoktum


Sen yokken
Karıncalar grevdeydi
Kumrular ötmediler bahar dallarında
Sokak satıcıları, eskiciler hiç kimse yoktu
Sen yokken yaşama dair hiçbir kıpırtı yoktu


Sen yokken
Sadece penceremdeki serçe vardı
Gözünde bir damla yaş ile, ömrünün son deminde
İçimdeki tomurcuk gül vardı boynu bükük
Baharı görmeden
Kışın kucağına düşen umutlarım vardı sen yokken


Sen yokken
Ruhum ile bedenim ayrılmak üzereydi
Ahiret te buluşmak üzere veda busesi sunarken
Sen yokken ben bitmek üzereydim
Yeniden ayağa kalkıp barıştı ruhum ile bedenim
Sen yokken hayalin yaşarken hayalimde


Sen yokken
Bir selamın geldi sitem dolu
Başaklar boy verdi bereket topraklarında
Güller güldü yüzüme
Bülbül serenada başladı güle
Yeniden hayata dönmem için
Bir selamın yetti bile…