Öldüğümü düşünüpte ağlayanlarda var,
Yaşadığımı zannedenler kadar..
Baktığım gözlerde bir bir yok oluyor oysaki sözlerim,
Ben mi kaybettim beni mi kaybettiler yoksa bilmiyorum
Ama daldığım rüyalarda bir bir kapanıyor gözlerim..
Evet bu gece karanlıktaydım, suskundum belki de biraz suçlu.
Bak ışıklarımı yaktım yine de,
Yine de kapımı çalanlar var biliyorum
Ve görüyorum onlarda ve gördüklerim kırıklarla dolu bir hayat..
Acı görüyorum sancılı gecelere boyanmış sanki ruhları,
Ama yufka halen yürekleri çaldılar işte kapımı..
Evet bu gece de sustum, susuyorum..
Kalbimin mühürü dudaklarımda şimdi, gönlümün kanadı kırık
Ama ömrümün güneşi halen aydınlık.
Anladım, anladım ki aşkın çekimsiz fiilleriyle yalnızlık halini yaşamaya alışmış yürekler,
Ve ben doğrulamıyorum böyle zamanlarda..
Ezber bozmak istiyorum,
Hayatımı ezbere değil yüreğine yaşamak istiyorum
Ama bugün kolum kanadım kırık, sol yanım çok acıyor ve o da susar gibi oluyor.
İşte o an tüm bu yazılar donuyor, yüzüm soluyor
Ama biliyorum işte yine neden nasıl diye sorma!
Biliyorum ben kaçtıkça insanlar beni bulacak,
Ben ağladıkça gözyaşımı silen olacak
Ve ben sustukça yüreğim konuşacak.
Evet bugün susuyorum,
Özlemine, hasretine, sevdana susuyorum delicesine...
Bugün bir kör kuyu olsamda, yarınlarına koskoca bir okyanus olurum sevgili
Sen yeterki sörf yapmaya devam et deli dalgalarımla...